استفاده از فناوري نانو توسط انسان برخلاف تصور عمومي داراي سابقه طولاني مي باشد. در اين رابطه شواهدي مبني بر نانو ساختاري بودن رنگ آبي بكار گرفته شده توسط قوم مايا وجود دارد. پس از آن رومي ها از اين مواد در ساخت جام هايي با رنگ هاي زنده استفاده كردند، به اين صورت كه آنها از ذرات طلا براي رنگ آميزي اين جام ها بهره مي گرفتند. نمونه اي از اين جام ها كه براي اولين بار كشف شد جام ليكورگوس[1] مي باشد كه متعلق به قرن چهارم قبل از ميلاد بوده و داراي ذرات نانومتري طلا و نقره است كه در هنگام قرار گرفتن در نورهاي مختلف رنگ هاي گوناگوني از خود نشان مي دهد.

تحقيقات اوليه بر روي نانوذرات به زماني برمي گردد كه مايكل فارادي روي كلوئيد قرمز رنگ نقره كار مي كرد و اعلام كرد كه رنگ كلوئيد فلزي به اندازه ذرات فلزي بستگي دارد.

استفاده از كاتاليست هايي با ساختار نانومتري از ۷۰ سال پيش آغاز گرديد. در اوايل دهه ۱۹۴۰ ذرات نانومتري سيليكا در آمريكا و آلمان به عنوان جايگزيني براي ذرات ريز كربن سياه براي مقاوم سازي لاستيك به مصرف رسيد. ذرات سيليكا كاربرد وسيعي در محصولات تجاري روزمره پيدا كرده اند، اين گونه محصولات داراي محدوده وسيعي مي باشند. از پودرهاي شير خشك مخصوص قهوه گرفته تا لاستيك اتومبيل و فيبرهاي نوري در اين محدوده قرار دارند.

 

شايد بتوان بزرگ ترين تحول در تاريخ فناوري نانو را سخنراني فيزيكداني به نام ريچارد فايمن در كنفرانس انجمن فيزيك آمريكا در سال ۱۹۵۹ دانست. مقاله ايشان امروزه به عنوان بخشي از آيين نامه انجمن هاي فناوري نانو در آمده است.

امروزه مهندسي نانو در حال گسترش است و امكان اداره قابليت هاي مكانيكي، كاتاليزوري، الكتريكي، مغناطيسي، نوري و الكترونيكي را فراهم مي كند.


[1] Lycurgus